Voetbal

Ode aan de Stilist: Antonio Di Natale

Deel dit via
Kopiëren
Deel dit artikel

Antonio Di Natale

Foto: Getty Images

DoorSam Planting
09/06/2020 om 12:25 | Bijgewerkt 09/06/2020 om 12:46
@Sam_Planting

In Ode aan de Stilist licht Eurosport wekelijks een voetbalheld uit het recente verleden uit. De enige voorwaarde: het moet een speler voor de absolute fijnproever zijn. Vandaag aandacht voor dé topspeler die nooit bij een topclub speelde: Antonio Di Natale.

Pas als je een stap terug doet, zie je het. Hoewel de belangen en geldbedragen in het topvoetbal steeds groter worden, is de wereld van het topvoetbal alsmaar kleiner. Als je anno 2020 een échte topspeler bent, zijn de clubs waarvoor je uit zal kunnen komen op twee handen te tellen. Barcelona gaf in de voorbije paar jaar een slordige miljard euro uit om de boel rondom Lionel Messi te versterken. Het reserveteam van Manchester City kan ook doodleuk meedoen om de Premier League-titel. Het rood-wit van Bayern München heeft een magnetische werking op elke topspeler in Duitsland. Paris Saint-Germain kan nu - juist nu, zelfs nu - als het daar zin in heeft, een transferbedrag ophoesten voor één speler waar de gemeente Amsterdam het gehele jaar het onderwijs mee staande moet houden. En ga zo maar door. In de voetbalwereld van het grote geld, eindigt een steeds groter deel van de inkomsten - en dus de sterren - in de zakken van een steeds kleiner wordend eliteclubje.

Dit fenomeen maakt de carrière van Antonio Di Natale alsmaar meer bewonderingswaardig. Want Di Natale (Empoli 1996-2004, Udinese 2004-2016) verkoos in het tijdperk van het grote geld de liefde voor de club boven al het andere.

Voetbal

Ode aan de Stilist: Rui Costa

09/07/2020 OM 13:26

Want vergis je niet, Di Natale was een wereldster. Hij had de doelgerichtheid om als diepste spits te spelen. De snelheid, balbehandeling, actieradius en dynamiek om op de flank uit de voeten te kunnen. De tactische intelligentie, originele ingevingen en fijnbesnaarde techniek om in creatieve rol als schaduwspits of ‘op 10’ uit te blinken. Op welke positie, in welke rol Di Natale ook speelde, het was in de eerste plaats vooral een mooie voetballer. Wie zich Di Natale nog goed herinnert, zal in gedachten al snel bij een van zijn drie gepatenteerde acties uitkomen. Als dribbelaar was hij heel ‘plots’ in zij handelen, vanuit stilstand kon hij in een oogwenk op topsnelheid geraken aan de bal. Als aangever was hij specialist in het ‘wippertje’: met een lobpassje zette hij menig mede-aanvaller oog-in-oog met de keeper. Maar bovenal stond Di Natale bekend om zijn bijzondere manier van schieten: weinig topaanvallers beheersten het schot met buitenkant voet beter dan Totò - met een tegendraads effect aan de bal nam hij het vijandelijk doel met volle bezieling onder vuur.

Wat Di Natale tot absolute top maakte, was het feit dat hij schoonheid met dodelijkheid wist te verweven. Want na de eeuwwisseling zijn er weinig aanvallers effectiever gebleken dan de Udinese-legende. Met 209 goals staat hij zesde op de Serie A-topscorerslijst aller tijden - en dat terwijl hij pas op zijn 25ste zijn eerste minuten op het hoogste niveau in Italië mocht maken.

Di Natale namens Italië in actie tegen Oranje

Foto: Getty Images

Di Natale was de ultieme laatbloeier. Op zijn 25ste maakte hij zijn Serie A-debuut, bij het nietige Empoli, waar hij op zijn zestiende naartoe was getrokken vanuit Zuid-Italië, met een gebroken hart omdat de jeugdscouts van ‘zijn’ club Napoli het niet in hem zagen zitten. In datzelfde seizoen, 2002/03, zou hij meteen een kans krijgen bij de Azzuri, nadat bondscoach Giovanni Trappatoni van zijn functionele snelheid en gerichte actie onder de indruk was geraakt in zijn eerste maanden als Serie A-speler. Toch zou het voor Di Natale nog vijf jaar duren voordat hij vaste klant werd in het nationaal team. Pas in 2007, ná de WK-winst van Italië, zou hij een gewaarde basiskracht worden. 2007, het jaar waarin Di Natale een dertiger werd, bleek de opmaat voor de ultieme laatbloeiersloopbaan: Totò maakte pas toen de stap naar een status als absolute goalgetter - 198 van zijn 311 profgoals maakte hij pas ná zijn dertigste verjaardag. Waar de meeste topspelers pieken rond hun 27ste, lag Di Natale’s individuele topvorm zo’n zeven jaar later. In 2009/10 (29 goals) en 2010/11 (28 goals) werd hij topscorer van de Serie A. In die periode, vlak voor zijn 34ste (!) verjaardag, waren er op de Europese velden slechts twee spelers die vaker scoorden dan de topspeler-zonder-topclub: ene Lionel Messi en ene Cristiano Ronaldo. Pas in 2015/16, zijn negende seizoen als dertiger, zou Di Natale voor het eerst niet tot minstens vijftien doelpunten komen voor zijn Udinese. Het zou ook meteen zijn laatste seizoen zijn.

Di Natale met zijn twee kinderen

Foto: Getty Images

Hoewel Di Natale voor zijn late doelpuntengolf eigenlijk consistent over het hoofd gezien werd door topclubs, simpelweg doordat zijn route richting het topspeler-schap zo onorthodox was verlopen, kwam de kans op een echte toptransfer er wel degelijk. In 2010, in de zomer na zijn eerste topscorerstitel, had Juventus een fortuin over om Di Natale richting Turijn te krijgen. Hoewel hij maar drie jaar jonger was, werd hij gezien als de ideale opvolger van Alessandro Del Piero, een speler die uit stilistisch oogpunt veel overeenkomt met Di Natale. Totò bedankte voor de eer (en het salaris), hoewel de zwart-witte clubs onderling al akkoord waren over een transfersom. Di Natale verkoos het gezinsleven en de clubliefde boven een unieke kans (op 33-jarige leeftijd) in de top: zijn kinderen waren opgegroeid in Udine, en zijn gezin had het prima naar de zin in de regio Friuli, een pittoresk deel van Noordoost-Italië.

Di Natale met shirt van Morosini

Foto: Getty Images

Waar de oneindige rits doelpunten en de eeuwige clubtrouw hem al tot een levende legende maakte bij Udinese, nam zijn status mythische vormen aan in 2012. Di Natale, een zwijgzaam type, liet zijn daden harder spreken dan zijn woorden, toen zijn (aan Livorno uitgeleende) ploeggenoot Piermario Morosini op 26-jarige dood neerviel op het veld na een hartaanval. Morosini’s gehandicapte zus had door de plotse dood van haar broer geen familie meer, waarop Di Natale besloot voortaan de financiële verantwoordelijkheid van haar zorg en onderkomen op zich te nemen. Di Natale was er een van het zeldzaamste soort: stijlvol op én naast het veld.

Voetbal

Ode aan de Stilist: Yaya Touré

06/07/2020 OM 11:17
Voetbal

Ode aan de stilist: Robert Pires

24/06/2020 OM 12:14
Gerelateerde onderwerpen
Voetbal
Deel dit via
Kopiëren
Deel dit artikel