Voetbal

Ode aan de stilist: Dimitar Berbatov

Deel dit via
Kopiëren
Deel dit artikel

Dimitar Berbatov in dienst van Manchester United

Foto: Eurosport

DoorSam Planting
12/05/2020 om 08:45 | Bijgewerkt 12/05/2020 om 09:03
@Sam_Planting

In Ode aan de Stilist licht Eurosport wekelijks een voetbalheld uit het recente verleden uit. De enige voorwaarde: het moet een speler voor de absolute fijnproever zijn. Vandaag aandacht voor Dimitar Berbatov, de kunstenaar van het spitsenvak.

Denk aan de kwaliteiten die een moderne centrumspits moet bezitten om te slagen in de wereldtop. Hij moet er week in, week uit staan, à la Robert Lewandowski. Zijn honger naar een volgend doelpunt mag nooit uitdrogen, à la Sergio Agüero. Elk persoonlijk duel dient hij aan te gaan met de intensiteit alsof het zijn laatste is, à la Edinson Cavani. En het spel stopt voor hem niet zodra de tegenstander de bal heeft, dan moet er afgejaagd worden totdat de bal weer heroverd is, à la Gabriel Jesus.

Dimitar Berbatov voldeed aan niet één van deze voorwaarden, en slaagde alsnóg in de top. Puur talent deed de Bulgaarse publiekslieveling telkens bovendrijven.

Voetbal

Ode aan de Stilist: Rui Costa

09/07/2020 OM 13:26

Een klein rondje in de Duitse en Britse krantenarchieven leert ons dat er in de dagelijkse meningen-industrie genaamd de voetbaljournalistiek bijna elke week wel wat aan te merken was op Berbatov. De opzettelijk (té) scherpe kritiek - de hot take, zo u wilt - rond Berbatov nam altijd een soortgelijke gedaante aan: hij was lui, dan was hij weer ongeïnteresseerd, en dan weer geen teamspeler, die niet wist wat winnen is. Een vreemde gewaarwording, deze kritiek. Zeker gezien het feit dat Berbatov bij elk van de clubs waar hij hij langere tijd speelde - CSKA Sofia (1998-2001), Bayer Leverkusen (2001-06), Tottenham Hotspur (2006-08), Manchester United (2008-12), Fulham (2012-14) en AS Monaco (2014-15) - tot een held bij de supporters uitgroeide. Ook op tactisch vlak lijkt Berbatovs impact te worden onderschat door zijn onderkoelde uitstraling: als voorste aanvaller met de voetballende kwaliteiten van een spelmaker vormde hij een voorbeeld voor de rol van ‘valse spits’ die we vandaag de dag steeds vaker zien - bijvoorbeeld bij Liverpool met Roberto Firmino.

Dimitar Berbatov voor Bulgarije

Foto: Eurosport

Het is de paradox die Berbatov met zich meebrengt. Als je hem op één wedstrijd beoordeelt, kan je hem net treffen op een dag dat hij er niet al te veel zin in heeft, of waarin het spelbeeld hem net iets te lomp of cru is om zich ertoe te ‘verlagen’. Maar wie Berbatov langere tijd kent, vaker heeft zien spelen, weet dat je je ogen nooit - maar dan ook echt nóóit - moet afwenden op het moment dat hij aan de bal kan komen. Want de volgende balberoering van Berbatov zou wel eens de meest briljante touch kunnen zijn die je ooit zal zien.

Berbatov heeft zelfvertrouwen. Bakken vol. Maar hem arrogant noemen is simpelweg afgaan op zijn flegmatieke, ongeïnteresseerde houding. Luister of lees een interview terug met de beste Bulgaarse voetballer sinds Hristo Stoichkov, en het is moeilijk om kritisch te blijven. Berbatov is vriendelijk, doordacht en opvallend eerlijk. Hij doet niet mysterieus over zijn primaire doel als voetballer: hij speelt om het publiek te vermaken. Maar hij is geen balkunstenaar om het balkunstenaar-zijn. Als zoon van twee profsporters - papa Ivan een voetballer, mama Margerita een handballer - begrijpt Berbatov wanneer het winning time is. Zoals een briljante student die zonder een boek open te slaan alsnog voor zijn tentamen wonder boven wonder slaagt, staat Berbatov telkens als het écht moet op.

Dimitar Berbatov in zijn tijd bij Bayer Leverkusen

Foto: Eurosport

2002 vormt Berbatov als topspeler in dit opzicht. Als jong spitsentalent imponeert hij (doorgaans als wissel) in een geweldige selectie van Bayer Leverkusen. Maar de pharmaceuten-club grijpt op poëtisch-pijnlijke wijze drie keer naast een hoofdprijs in 2001/02. Een ploeg met Berbatov, Lúcio, Diego Placente, Bernd Schneider, Michael Ballack, Yildiray Bastürk en Oliver Neuville verspeelt in de slotweken de Bundesliga-titel aan rivaal Borussia Dortmund, verliest de DFB-Pokal-finale van Schalke 04, en gaat met 2-1 onderuit in de Champions League-finale tegen Real Madrid. Waar sommige spelers niet meer terugkomen van zo’n lading aan nèt-niet-behaalde prijzen in een paar weken tijd, zou Berbatov in de rest van zijn carrière juist opbloeien op het moment suprême.

Dit alles maakt het einde van zijn beste seizoen in zijn loopbaan, 2010/11, des te pijnlijker. In zijn eerste jaar (2008/09) bij Manchester United had Berbatov grote moeite zijn draai te vinden bij The Red Devils; het lukte hem maar niet om zo dominant te spelen als bij Tottenham Hotspur, omdat hij op Old Trafford met Wayne Rooney, Cristiano Ronaldo, Carlos Tévez en Nani moordende concurrentie kende voor speelminuten voorin. Toen Ronaldo (Real) en Tévez (Man City) eenmaal vertrokken, bloeide Berbatov op. In 2011 leidde hij als Premier League-topscorer United naar een landstitel.

Maar zijn gebrek aan verdedigende werklust deed manager Sir Alex Ferguson ertoe besluiten dat er geen ruimte was voor zijn Bulgaarse spits in de achttienkoppige wedstrijdselectie voor de Champions League-finale. Tegen een oppermachtig Barcelona koos Ferguson voor een conservatieve countertactiek, met de rappere Javier ‘Chicarito’ Hernández op zijn plaats. United verloor met 3-1 van Pep Guardiola’s tiki-taka-machine. Berbatov maakte op het ultieme moment - het soort moment waarop hij doorgaans schitterde - kennis met de hardheid van Ferguson. Berbatov kwam op Old Trafford deze klap nooit te boven. Een sloffende Berbatov verloor de concurrentiestrijd van de technisch beduidend mindere Chicarito en Danny Welbeck in het volgende seizoen. Hij ging naar Fulham, waar het grote afbouwen zou beginnen.

Bij Fulham en AS Monaco haalde Berbatov zijn voet zichtbaar van het gaspedaal af. Hij deed een stapje terug. De superster was hooguit nog een cultheld. Maar zelfs in deze rol bleef Berbatov de ogen van hen die zijn spel écht kenden op hem gefixeerd houden. Hij mocht dan wel geen meter te veel meer zetten, het opgeven met de Bulgaarse tovenaar was nog altijd geen goed idee. Want de volgende balberoering kon, zoals bij bovenstaande lobgoal voor AS Monaco, nog altijd de beste touch zijn die je met eigen ogen op een voetbalveld zou zien.

Voetbal

Ode aan de Stilist: Yaya Touré

06/07/2020 OM 11:17
Voetbal

Ode aan de stilist: Robert Pires

24/06/2020 OM 12:14
Gerelateerde onderwerpen
Voetbal
Deel dit via
Kopiëren
Deel dit artikel