Parijs-Roubaix | Van der Poel soleert naar nieuwe Monumentale zege in Hel van het Noorden

Na een natte midweek zou alsnog een stoffige Parijs-Roubaix volgen. De dames deden gisteren al hun best om de meeste vettig erbij liggende stroken te voorzien van een stoflaagje, maar alsnog lag alles er verraderlijk bij op weg vanuit Compiègne naar het noorden van Frankrijk.

Voor de start waren er twee grote favorieten: Tadej Pogacar won de Ronde van Vlaanderen vorige week op indrukwekkende wijze, maar de Sloveen zou niet starten in de Franse eendagskoers. De Helleklassieker kreeg wel Wout van Aert en Mathieu van der Poel aan de start. Zou het opnieuw een duel tussen de twee aloude rivalen worden?

Zoals vaker was het een ware strijd om in de vroege vlucht te komen. Door de rugwind lag de snelheid in de beginfase enorm hoog en kon geen enkele grote ploeg eigenlijk een mannetje in de soms zo succesvolle lange ontsnapping van Parijs-Roubaix krijgen.

Uiteindelijk kwam na 80 kilometer toch een groepje los: Sjoerd Bax (UAE Team Emirates), Derek Gee (Israel-Premier Tech), Juri Hollmann (Movistar Team) en Jonas Koch (BORA-hansgrohe) waren de vier 'gelukkigen' als koplopers in de Hel, Nils Eekhoff (Team DSM) kon de aansluiting net niet maken en bevond zich in de klassieke 'chasse patat'.

Met het peloton op anderhalve minuut trokken de renners naar de eerste kasseistrook van Troisvilles à Inchy. Meteen was het raak in de pechcategorie: Kasper Asgreen, de nummer zeven van de Ronde van Vlaanderen vorige week, reed lek en was op achtervolgen aangewezen.

Op de tweede strook van de dag, die van Viesly à Quiévy, ging ex-drievoudig wereldkampioen Peter Sagan tegen de grond. De gewezen absolute topcoureur zou zijn laatste Monument - dat hij in 2018 won - niet uitrijden. Een afscheid dat niemand de flamboyante Slowaak had gegund.

Bij het afrijden van diezelfde strook zat INEOS-Grenadiers helemaal vooraan, maar ging de Britse ploeg bijna collectief tegen de grond. Het grootste slachtoffer was Davide Ballerini, de Italiaan van Soudal Quick-Step kwam hard op het asfalt terecht. Ook bij Alpecin-Elegant (enkel voor deze dag de vervangende co-sponsor van Deceuninck) was het even schrikken: Van der Poel was echter alert en kon zijn weg zonder vallen vervolgen.

Na wat sleurwerk van zowel Jumbo-Visma als Alpecin-Elegant kwam er op weg naar de eerste echte strook van de waarheid - het Bos van Wallers - toch weer wat rust in het peloton. Dylan van Baarle, vorig jaar nog winnaar, kon op die manier na een plaspauze weer vooraan terugkeren.

Van Aert had ook zijn deel van de malheur, al gebeurde dat nog ruim voor de stroken van de waarheid. Inmiddels had zich een vijftal losgeweekt van het peloton, in achtervolging op de kopgroep. De belangrijkste naam bij die vijf was Anthony Turgis, vorig jaar nog tweede in Milaan-Sanremo (dit jaar negende). Op de strook voorafgaand aan het Bos - genaamd Haveluy à Wallers - ging Van Aert zelf een eerste keer aan. Een beperkt aantal renners, waaronder Van der Poel, kon volgen.

Christophe Laporte vergezelde Van Aert, die de voorbije drie jaar pech kende in het Bos van Wallers en dit nu wilde voorkomen. Ook John Degenkolb, Stefan Küng en de 19-jarige Est Madis Mihkels van Intermarché-Circus-Wanty haakten hun wagonnetje aan. Bij het binnenrijden van het bevreesde Bos reed vroege vluchter Gee zijn voorwiel compleet in brokken en stukken.

In het peloton vond een zware valpartij plaats, met Asgreen, Matej Mohoric en Van Baarle als 'belangrijkste namen' erbij. Terwijl de groep met Van Aert en Van der Poel de kop van de koers bereikte, reed Laporte lek. Op hetzelfde moment maakte Mads Pedersen de oversteek. Datzelfde gold voor nog een vijftal anderen, waarbij Filippo Ganna zat, maar ook twee ploegmaats van Van der Poel in de naam van Jasper Philipsen en Gianni Vermeersch.

Laporte zag zijn kansen op succes in eigen land in duigen vallen. Hij werd al snel op een minuut gereden door de kopgroep, waar Van der Poel de enige was die nog ploeggenoten bij zich had. Voor Jumbo-Visma het sein om in de tweede groep - dan al met twee minuten achterstand aan de broek - te versnellen op Warlaing à Brillon. Nathan Van Hooydonck probeerde het, maar reed eigenlijk nergens naartoe.

Op de strook van Tilloy à Sars-et-Rosières moest Hollman lossen, net als Koch. De Duitser van BORA-hansgrohe reed tegen het achterwiel van landgenoot Maximilian Walscheid (Cofidis) aan en kreeg daardoor problemen aan zijn eigen fiets. Op dat moment kreeg Van Hooydonck gezelschap van Laporte en Florian Vermeersch.

Van der Poel nam vooraan echt het meeste initiatief, terwijl Van Aert iets meer afwachtte met de wetenschap dat zijn grote concurrent twee ploeggenoten bij zich had. De stroken van Orchies en Auchy-les-Orchies à Bersée dienden normaal gesproken als tussengerechtjes voor een nieuwe knalstrook op deze Paaszondag. Van Baarle gaf intussen op en kon zijn wonderdag van 2022 geen goed vervolg geven.

Van der Poel had echter een ander recept dan doorgaans het geval is: op de 4-sterrenstrook voorafgaand aan Mons-en-Pévèle ging de Nederlander nog eens aan, de andere toppers sloten aan, waarbij het de een wat meer moeite kostte dan de ander. Op Mons-en-Pévèle ging het licht uit voor zowel Laurens Rex als Walscheid. Bij het afdraaien van de tweede 5-sterrenstrook ging VDP nóg een keer, waarbij enkel Van Aert volgde.

Even later sloot de rest weer aan. Tijd voor een relatieve rustpauze, dacht de groep der favorieten. Met zeven man sterk (Degenkolb, Ganna, Küng, Pedersen, Philipsen, Van Aert en Van der Poel) kon de finale aanvangen, waarbij Cysoing à Bourghelles en Bourghelles à Wannehain het voorbereidende werk vormden. Philipsen had materiaalpech en moest zijn fiets wisselen.

De sprinter van Alpecin-Elegant - die opnieuw bewees meer dan alleen sprinter te zijn - kon snel weer aansluiten. Het was wachten op het koningskoppel in de finale van L'Enfer du Nord, strook 5 en strook 4. Camphin-en-Pévèle en Carrefour de l'Arbre gingen in ieder geval beslissen wie niet zou gaan winnen.

Zelfs op Camphin-en-Pévèle kuisten de groten hun loop, om hun geweer pas op dé strook van de finale van Parijs-Roubaix boven te halen: Carrefour de l'Arbre. De laatste 5-sterrenstrook van deze Hel van het Noorden zou normaliter voor afscheiding moeten zorgen.

Met Philipsen op kop, wist Van der Poel zich zeker van een ploegmaat. Van Aert volgde de Nederlander de hele dag als een schaduw. Na een schoudercontact tussen Van der Poel en Degenkolb viel de Duitser, waarna Van Aert ging. De Nederlander dichtte vervolgens het gat, terwijl Van Aert lek reed.

Zijn eeuwige rivaal Mathieu van der Poel kon zo optimaal profiteren. Een droomduel leek in de maak, maar zoals vaker besliste pech over het lot van de favorieten in Parijs-Roubaix. De vijf overgebleven concurrenten van de Nederlander kwamen wel allemaal samen in de tweede groep.

Van der Poel was op weg naar zijn tweede Monument dit voorjaar, na eerder al Milaan-Sanremo te hebben gewonnen. De Nederlander won in het verleden al twee keer de Ronde van Vlaanderen en voegde zo deze lente zijn tweede en derde Monument - an sich - aan zijn palmares toe, met vier overwinningen in Monumentale klassiekers in totaal.

VDP werd bovendien na John Degenkolb in 2015 de tweede renner deze eeuw die zowel 'La Primavera' als de 'Hel van het Noorden' op zijn naam schreef. Hij kwam nog bijna ten val op de befaamde strook van Willems à Hem, terwijl achter hem Van Aert nog een laatste keer de jacht opende. De kopman van Jumbo-Visma kreeg Van der Poels ploegmaat Philipsen in zijn wiel mee.

Van der Poel zelf kon aan zijn zegetocht beginnen op de piste van Roubaix. De 42ste zege uit zijn wegcarrière werd een van de allermooiste uit zijn leven. Achter hem juichte Philipsen net zo hard mee, waarna de Belg het één-tweetje voor Alpecin-Elegant compleet maakte.

De Hel van het Noorden laten we nu in het zuiden: het is tijd om weer naar België en Nederland te trekken. Brabantse Pijl, Amstel Gold Race, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik: er komt nog zoveel moois de komende weken! Mis niks via Eurosport en discovery+.